Irelle Ramires

Irelle Ramires is een 21-jarige singer-songwriter uit Eindhoven. Haar verhaal begint als klein meisje waar zij van haar vader al veel mee krijgt van muziek. In de Dominicaanse Republiek waar ze een deel van haar jeugd woont begint ze met het schrijven van liedjes, hier ziet ze al veel kanten van de wereld. Opgroeien ging niet altijd even makkelijk als alternatief queer meisje in een wereld vol hokjes en ideaalbeelden. Zo werd ze veel gepest tijdens haar tijd op school; die onbegrepen gevoelens en emoties die daarbij kwamen kijken verwerkte ze door het spelen van covers op de ukelele. Toen ze op haar 17e een gitaar kreeg voor haar verjaardag wist ze het zeker; muziek is haar passie en uitweg. De grote berg aan gedachten en emoties vonden hun weg in woorden, melodieën en akkoorden en de liedjes hierover volgden snel na elkaar. Na de middelbare school nam ze een tussenjaar waar ze actief begon aan haar groeiproces als artiest en het vinden van zichzelf. Hierna begon haar studie bij Rockcity institute, voor het eerst voelde school als een fijne veilige omgeving, zodat zij de kans kreeg om te bloeien en ontdekken. Ze maakte enorme stappen om haar droom waar te maken. Het gevoel dat ze ervaarde als haar nare gedachten, emoties en herinneringen een plekje kregen in de vele liedjes en woorden wilde ze delen met de wereld. Met haar muziek wil ze mensen de woorden kunnen geven die ze zelf niet kunnen vinden, iedereen verdient het om zich gehoord en gezien te voelen. Ze werkt er hard voor om deze mensen een plekje te geven in haar muziek, om verbintenis te creëren waar dat mist. Er is iets betoverends aan het proces van muziek maken en delen: van haar kamer waar de eerste akkoorden gespeeld en eerste zinnen geschreven worden tot aan het podium waar ze mag delen waar ze zo hard aan werkt, waar ze mag zien dat mensen wat voelen en dat het iets los maakt bij haar publiek. Op haar debuut EP “Jeugdtekort” bespreekt ze onderwerpen zoals pesten, eenzaamheid en verlies. Het niet kunnen loslaten van je jeugd en het verleden visualiseert zich in haar clownspersonage, hiermee laat ze ook zien dat wat het masker vertoond niet altijd is wat erachter zit, het zit dieper dan dat. Haar poëtische teksten houden ruimte over voor eigen interpretatie, maar spreken verhalen vanuit haar hart. Ze ziet in dat mensen meer verbonden zijn dan ze zelf denken. Soms is alles wat je nodig hebt een stem met woorden die spreken waar je niet over praten kan.